من اخیرا دارم موسیقی یاد میگیرم. هنوز خیلی راه در پیش دارم تا بتونم یک قطعه رو به خوبی بنوازم. ولی خوبیش اینجاست که وقتی توی این سن یادگیری یک مهارت رو شروع میکنی، میتونی از اول تا آخرش رو زیر نظر داشته باشی. قبل از شروع میتونی با آدمهای حرفهای توی اون رشته مشورت کنی. کتابهای مرتبط رو بخونی. شرایط یادگیری رو به بهترین شکل مهیا کنی. در حین یادگیری هم کاملا خودت رو زیر نظر داری و اشتباهاتت رو سریع اصلاح میکنی. حتی راههای سریعتر رسیدن به هدفت رو هم راحتتر پیدا میکنی و از خیلی از بدآموزیهای احتمالی مصون خواهی بود. همین نظارتی که از اول تا آخر روی پروسهی یادگیری داری خیلی کارت رو راحتتر میکنه و کمک میکنه بهتر اون مهارت رو یاد بگیری. یکی از مشکلاتی که در آموزش ریاضیات (یا مطالعه، یا تفکر، یا صحبت کردن، یا تعامل با دیگران، یا کار کردن) وجود داره همین موضوع هست. ما از ابتدا روی فرآیند یادگیری مهارتهای اولیهمون نظارت نداریم. و چه بسا بسیاری از ما حتی تا آخر عمر متوجه نمیشیم که اینها هم یک سری مهارت بودهاند که میتونستیم بهتر یاد بگیریمشون. تازه اگه وسطِ یادگیری این مه

چند شب پیش یه خواب خیلی عجیب دیدم؛ بذارید اول تعریفش کنم، بعد چیزهایی که درباره اش به ذهنم می رسه رو براتون می نویسم: توی خوابم از دوستم، دکتر محمدرضا دوربین، خواسته بودم که هر مطلبِ خوبی که در رابطه با آموزش ریاضی به ذهنش می رسه برام بفرسته. اون هم یه تعداد ایمیل برام فرستاده بود و داشتم اون ها رو می خوندم. آخرین ایمیل عنوانش این بود: به افتخارِ دکتر میرزاوزیری، و گمان کنم یه متن بود از دکتر میرزاوزیری. متنی که توی پست قبل نوشته ام بازنویسی همون متن هست. (با تغییرات خیلی خیلی کمی که دادم، و تکمیل جاهایی که یادم نمیآمد.) جالبیش اینجاست که من تقریبا چیز خاصی به پستِ قبلی از نظر محتوا اضافه نکرده ام، توی خواب مفهومِ به این جالبی، با بیان خیلی زیباتری بهم القا شد** رو توی اون ایمیل خوندم، و وقتی هم که بیدار شدم بسیاری از جملاتش یادم بود. ------------------------------ بعد از بیداری در کنار شگفتی، چندتا موضوع به ذهنم رسید، اینجا می نویسمشون، شاید برای شما هم جالب باشه: ۱. عجب تجربهای! راستش من تا حالا چنین تجربهای نداشتهام. همه خواب میبینن ولی این جالبترین خوابی بود که تا حالا دیده

نوشتن تو وبلاگ برای من مثل پوشیدن کت و شلواره. باکلاسه، خودم حس بهتری دارم، احتمالا موثرتر هستم روی دیگران، ولی باهاش راحت نیستم. نمیتونم بدوم، نمیتونم شوخی خرکی کنم، حتی نمیتونم روی چمنها دراز بکشمو خورشیدو از پشتِ شاخههای درختا نگاه کنم. بعد از چالش مبارزه با لالمونی هنوز هم کم مینویسم. فکر میکنم به خاطر همین باشه، به خاطر این که توی وبلاگ راحت نیستم. عوامل مختلفی این ناراحتی رو ایجاد میکنه که باهاش کاری ندارم. در کنار همهی این حرفها فکر میکنم تا آخر شهریور سال دیگه فرصت چندان و حرف چندانی نداشته باشم که اینجا بزنم. یعنی فراغتِ فکری لازم برای وبلاگنویسی رو ندارم. وبلاگنویسی برای مغزم یک کار طاقتفرساست. (بر خلاف نوشتن به طور عام) از طرفی میخوام مدتی از وبلاگ دور باشم و از طرف دیگه نوشتن رو خیلی دوست دارم. به راههای مختلف فکر کردم، اینکه پستهای رمزدار بنویسم. اینکه به صورت ناشناس جای دیگه بنویسم، حتی اینکه یه خبرنامهی ایمیلی درست کنم. آخرش به تلگرام رسیدم. میدونم جواب کلیشهای و شاید مبتذلی به نظر میاد. ولی برای این ۹ ماه و برای من جواب خوبیه. پس: اولا: تا آخر ش